Wandelen door natuur en verleden in Kattenbos

In het Nationaal Park Bosland zijn ontzettend veel bijzondere dingen te ontdekken. Nim en ik maakten een wandeling door natuur en verleden in de omgeving Kattenbos (Lommel). Hier ontdekten we historisch & cultureel erfgoed zoals de Leyssensmolen en de grootste Duitse militaire begraafplaats ter wereld. Mooie en rustige natuur die net uit zijn winterslaap aan het ontwaken was. Natuurlijk de schitterende kunstwerken van Will Beckers die je overal in Nationaalpark Bosland tegen komt. En een heerlijke vader en zoon tijd, samen wandelend door dit mooie stukje België net over de grens.

Startpunt: Leyssensmolen

Dit avontuur is beleefd in opdracht van Visit Lommel.

Onze wandeling start met een bezoek aan de Leynssensmolen. Een molen uit de 18e eeuw die na 3 verhuizingen hier een plekje kreeg. Het is mooi om te zien dat dit soort historische meesterwerken van techniek bewaard worden.

We lopen de steile trap op om deze bijzondere molen van binnen te bekijken. In de eerste ruimte is behalve de meelgoot waar de molenaar zijn zakken vult niet zoveel te zien. Eén verdieping hoger daarentegen is een heleboel te zien. Grote tandwielen en dikke balken die het mechanisme vormen om met de kracht van de wind een zware steen rond te draaien die het graan maalt tot het meel. Er zijn al wat mensen en de molenaar legt aan wat kinderen uit hoe het werkt. Met een handbediende maalsteen zien we hoe die stenen van graan uiteindelijk het meel maken.

In de molen hangt een bouwtekening van de molen en tot mijn verbazing is het concept eigenlijk best simpel. Slechts 39 onderdelen zijn er nodig om wind om te zetten in mechanische energie.

de eerste bijzondere ontdekkingen

Na de molen gaan we op pad. Er zijn vele wandelingen hier te volgen maar wij gaan een keer voor een langere wandeling. De wandelroute ‘Door natuur en verleden’ van 9km. Het is eigenlijk een knooppunten route maar wij spelen vals met een digitale route op de telefoon.

Gelijk aan het begin van de wandeling doen we een bijzondere ontdekking in een boom naast de heide. Een Egyptische afbeelding aan een boom en aan de andere kant van de boom een kistje met een Egyptisch beeldje. Wat een gekke plek voor zoiets, zou het voor een speciale wandelroute zijn? Ja dat blijkt het te zijn, een schatzoektocht om precies te zijn genaamd de Gouden Tuin van de Farao.

Wandelend langs de droge heide horen we geritsel in de bladeren. We zien geen vogeltjes, misschien zijn het muizen dacht Nim. Maar ik wist wat het was want ik zag het wegschieten. De kleine hagedissen die onder de struiken wonen zijn voor het eerst tevoorschijn gekomen. Aan de rand van het pad is de beste plek om lekker zon te vangen. Als een mens langs loopt verstoppen ze zich gauw. Maar onze ogen zijn scherp en we weten er eentje te vinden. Voorzichtig benaderen we hem zodat we een mooie foto kunnen maken.

Diezelfde dorre heide laat een stuk verder zien dat de natuur hier ook heel kwetsbaar is. Sporen van een natuurbrand zijn nog goed zichtbaar als as lagen op de grond en zwart geblakerde boomstammen. Droog en dor brand helaas goed. Gelukkig is het maar een relatief klein stuk en niet het hele heide veld.

Van het ene op het andere moment lopen we in het compleet tegenovergestelde van een droog heide veld. Hier is water en alles van de blaadjes aan de bomen tot de grassprietjes een stuk groener. Tussen al dat weelderige groen groeien schattige paarse bloempjes. Een stukje verder droogt de bodem weer op en lopen we door een bos met rijen aan torenhoge naaldbomen.

Het is hier dat Nim zijn extra lange wandelstok helaas besloot om 2 wandelstokken te worden. We hebben er geen 2 nodig dus we geven er eentje terug aan de natuur. Wandelend door het bos kletsen we gezellig met elkaar. Over de hagedissen die we net zagen en de fel gele vlinders die we rond zien vliegen. Maar ook over school, zijn vrienden en zijn aankomende verjaardag. Nim wordt alweer bijna 13.

De perfecte lunchplek

We praten ook over de lunch en wat een perfecte plek zou zijn om even te stoppen. Er zijn niet echt omgevallen boomstammen om op te zitten en op de grond zien we niet zo zitten. Als we het bos weer uitlopen en bij een gigantisch heide veld komen vinden we gelukkig ook een bankje. De perfecte plek om even te pauzeren en onze energie weer aan te vullen. Een wandeling van 9km doen wij niet vaak dus we zullen het nodig hebben.

Hier op het bankje, uitkijkend over de droge heide genieten we in stilte. We horen vogeltjes fluiten en diertjes ritselen en heel vaag af en toe iets op de achtergrond. Maar wat overheerst is rust. De absentie van alle geluiden die mensen produceren is een verademing.

Als we hadden geweten dat er een stukje verder een nog veel mooier lunchplekje was dan waren we nog even doorgelopen. Een ingegraven ronde bank van hout en keien lag aan de zijkant van het veld en die zag er super gaaf uit.

We zijn niet de enige die vandaag genieten van de natuur bij kattenbos. We komen in plukjes mensen tegen van Wandelclub Milieu 2000 uit Lommel. Die hebben toevallig vandaag een wandeltocht georganiseerd. Voor dit verhaal maakte ik een foto van één van de bordjes en gele pijlen die de route markeren. Tijdens het bewerken van de foto’s viel me alleen iets geks op. Ik zoomde in op de foto en zag dat ik blijkbaar ook een wesp heb gefotografeerd. Hij zat toevallig op dat moment op het gele bordje.

De eerste lange wandeling, eerste lente wandeling, eerste hagedis, de eerste paarse bloemetjes en nu ook de eerste wesp van het jaar. Het is nu al een bijzondere wandeling en we zijn nog maar net op de helft.

Een bekende plek

Na het heide veld lopen we weer een ander soort bos in. Weer met naaldbomen maar deze groeien kronkelig in plaats van kaars recht. Met een kruin meer als een parasol in plaats van een tandenstoker. De perfecte bomen om een kunstzinnig speelbos mee te maken.

We herkennen deze plek. Het klimmen en klauteren over boomstammen. De grote cirkels met dieren en de Rups boomstammen trein. Hier zijn we 5 jaar geleden ook geweest, toen we hier de Vlinderwandeling deden. Toen hebben we hier ook gespeeld, leuk om dat nu weer eens te doen. Ik ben benieuwd of we nog meer moois van die wandeling tegen gaan komen.

We herkennen het bos en de paadjes en het meertje wat we tegenkomen. Er was hier ooit een leuk muurtje met verrassingen erin, maar die zien we nergens. Later horen we dat dit muurtje er helaas niet meer is. Zou de grote wilgentunnel die ergens verstopt ligt er nog wel zijn? We hebben al genoeg kilometers te gaan dus als we hem toevallig zien top, maar we gaan hem niet zoeken.

Wandelen is een spelletje

Onlangs tipte ik Nim de Lawa app. Daarmee maak je van wandelen een spelletje en kan je tegen je vrienden een battle doen wie de meeste stappen haalt. Dat vond hij wel wat en ook vandaag had hij zijn telefoon mee op de stappen te tellen. Nu we al een stukje over de helft zijn een goed moment om eens te kijken hoeveel stappen we hebben gezet. Wow 8111 stappen al gezet vandaag, niet verkeerd. Maar we zijn er nog niet dus daar gaan er nog een hele hoop bij komen.

Oorlogsverleden: de Duitse militaire begraafplaats

Onze wandelroute heet niet voor niets ‘Door natuur en verleden’. De Leyssensmolen vertegenwoordigd maar een deel van het begrip verleden. De andere helft wordt gevuld door een plek waar ik tot dan toe het bestaan niet eens wist. De route loopt langs de grootste Militaire begraafplaats van West-Europa. Als we over het hek gluren zien we rijen en rijen aan kruizen, verder dan ons oog kan zien. Zo ontzettend veel mensen liggen hier begraven die hun einde in een zinloze oorlog vonden.

Duitsers of niet, ook zij verdienden het lot wat ze ondergingen niet. Ze waren meer dan een soldaat van de vijand, zij waren iemands geliefde, vader of zoon. Zij werden net als de soldaten aan onze kant enorm gemist nadat ze waren omgekomen. Dus we besluiten om naar binnen te gaan en ook hen te herdenken die stierven voor de lust naar macht van een ander.

We starten op het dak van de crypte die de ingang is naar het veld. Er zijn nog veel meer kruizen dan we vanaf de zijkant konden zijn. Bizar. We lopen weer naar beneden. In de schitterende gewelfde crypte met schilderingen op de muur vinden we een liggend standbeeld. Tot onze verbazing staan er ook kaarsjes bij die nog recent lijken zijn aangestoken.

Als we het veld op lopen en al die namen zien op kruizen bekruipt me een beetje een vreemd gevoel. Het enige wat we zien zijn kruizen met namen, gras en wat struikjes. Maar mijn verbeelding ziet meer dan dat, omdat ik weet wat er daaronder bevindt. Tot onze schrik staat één kruis niet voor één soldaat maar voor 2. Dat ontdekken we als we aan de andere kant een andere naam zien staan. Bizar x2.

Op sommige kruizen staat geen naam maar slechts, Ein Deutscher Soldat. Dat betekent dat de soldaat of zijn naamplaatje kwijt was of… ik wil die gedachte niet eens afmaken. Waar in de crypte kaarsen stonden die werden gebrand zijn hier kruizen waar bloemen of beeldjes extra zijn bijgezet. Mooi om te zien dat sommige van deze mensen nog steeds gemist worden.

We zijn er bijna

Oorlog in Europa leek lange tijd voorgoed tot het verleden te behoren. Hopelijk blijft dat zo voor het grootste deel van de Europeanen en hopelijk is het snel verledentijd voor heel Europa. Het is droevig om te beseffen dat het veld waar wij net liepen niks is vergeleken met die de Russen en Oekraïners nu nodig hebben.

We vervolgen onze weg weer door het heden. Door dichtbegroeide bossen met op deze plek aardig wat sporen van natuurherstel. Het lijkt wel een slagveld, om in de termen van oorlog te blijven. Maar dat is soms noodzakelijk om weer te zorgen voor een gezonde biodiversiteit. Ik weet zeker dat als het eenmaal eind lente of zomer alles wat nu kaal is weer vol staat met planten en bloemen.

De rust op dit stukje van het pad is wel wat verder te zoeken. We lopen door een weelderige strook met kronkelpaden om Vakantiepark Blauwe Meer heen. Op het Vakantiepark lijkt iets van een feestje te zijn met muziek. Als het nou onze muzieksmaak was geweest dan hadden we nu gedanst over de paden.

De grote vlinder aan de start van vele wandelingen door Kattenbos komt in zicht. Dat betekent dat we zijn begonnen aan de laatste kilometer van onze wandeling. Het lijkt helemaal geen 5 jaar geleden dat we hier voor het laatst waren. De vlinder is nog zo mooi als toen, alleen toen stond er geen hekje omheen. Het bijzondere bolle insectenhotel is staat ook nog fier.

Vlak voor de vlinderschommel takken we af naar rechts en een paar stappen later staan we weer bij de auto. Nim is kapot en ook ik ben blij dat we rond zijn. Voor mensen die vaker 3 of 5km lopen was deze 9km een echte uitdaging. Maar een hele leuke uitdaging. Want de natuur is prachtig, de duik in het verleden is leerzaam en zet je aan tot denken. En weer even herinneringen ophalen uit ons eigen ontdek verleden was zeer leuk.

Wil je de route zelf een keer lopen? Scroll verder voor links met meer info, of gebruik onze kaart met route hieronder.

Heb je genoten van dit avontuur?

We hopen dat je hebt genoten van het lezen en misschien (straks) wel zelf beleven van dit avontuur. Als je verder scrollt dan kom je bij de praktische informatie daarvoor.
Maar voordat je door gaat bedenk je dit! Zou iemand anders dit ook leuk vinden? Ja natuurlijk! Dus vergeet het niet aan ze te appen ofzo..

Praktische informatie over: