De Vlaamse Ardennen in het zuidwesten van België is een prachtige heuvelachtige streek. In deze streek vindt je naast glooiende en steile heuvels ook prachtige natuur en bijzonder avontuur. Een regio die wij al lange tijd willen ontdekken. Niet vanwege de bossen die blauw kleuren elke Mei want daar zijn we te laat voor. Maar omdat wij van heuvels en bergen houden en van streken die net even anders zijn dan ons vertrouwde kikkerlandje. Het weekend liep uiteindelijk heel anders dan gepland, maar ondanks tegenslagen wisten we met volle teugen te genieten.

De start van een avontuur

Het is vrijdagmiddag en Nim en ik vertrekken vroeg van huis om richting Ronse te rijden. Het is met file erbij ongeveer 3 uur rijden vanaf Rotterdam (waar wij tegenaan wonen). Ik heb zin om naar België te gaan want ik ben gek op dat land. En België is ook gek op mij denk ik, want ze zetten mijn naam zelfs op hun nummerplaat. Maar dit weekend kon ook alleen nu plaats vinden omdat we het samen met Toerisme Oost- Vlaanderen organiseerden.

Het is op de minuut af bijna 3 uur later als we aankomen op ons verblijf adres, de Ijsmolenhoeve in de Muziekbos heuvels net buiten Ronse. Er was hier voor ons een Safaritent geregeld om de komende 2 nachten in te verblijven. Het bleek een hele grote tent te zijn met wel 8 bedden, een keuken en een badkamer met eigen douche en toilet. Het leefgedeelte was groot genoeg om onze eigen kampeertent in op te zetten.

In plaats van dansen in onze balzaal van een tent gaan we de Ijsmolenhoeve verkennen. Want hier is echt van alles te beleven zo te zien. Voor onze tent is een gigantische klimtoren bijvoorbeeld. Er staan Tuktuk’s geparkeerd, ik zie een bak voor paardrijden, nog een klim ding en Alpaca’s. Daar gaan we vandaag allemaal niets meer mee doen, behalve dan even rond kijken wat er allemaal is. Dus na het avondeten trekken we onze schoenen en en gaan we een rondje lopen.

Eerst naar de Alpaca’s die heel nieuwsgierig zijn maar toch ook weer niet aangeraakt willen worden. Achterin ontdekken we een weiland met 2 kleine pony’s en ernaast eentje met een paard en 3 ezels. Er gaat een klimparcours door een ronde sloot water. We komen bij een ruimte met cavia’s en konijnen in hokjes die zo te zien soms ook geknuffeld kunnen worden. En een knuffelweide met kippen, geiten en schapen. De kippen en sommige geiten en schapen houden hun afstand maar 1 bleek echt een knuffelkont te zijn. Hij kreeg er maar geen genoeg en gaf Nim bijna kopjes zoals een kat dat zou doen. En ondertussen probeerde hij stiekem het lekker zoutige zweet van Nim zijn arm te likken.

We eindigen het rondje met even spelen in een kleine speeltuin tussen andere accommodaties die op de hoeve staan. Maar daarna is het tijd om te gaan relaxen en genieten van de prachtige plek waar we zijn. Morgen weer vroeg op pad om zoveel mogelijk van dit gebied te ontdekken.

Een ongelukkige start

De dag begon goed met een heerlijke rustige ochtend na een goede nacht slapen. Het was niet een stille nacht door een feestje ergens in de buurt, het was geen lange nacht want het stormde in de nacht en de hele tent klapperde. Maar de lattenboden van het bed was verstelbaar waardoor ik lekkerder kon liggen, super fijn. Moe maar ook uitgerust met koffietje en ontbijtje voor de tent en hup naar het Kluisbos, want daar wacht iets reusachtigs op ons.

Wie ons ook op Instagram volgt weet dat we al een tijdje een ‘nieuwe’ auto hebben en veel problemen. Maar die hadden verholpen moeten zijn door de verkoper. Maar helaas naar de best wel steile klim de berg op begeeft de auto het midden op de weg. We komen niet meer vooruit, terwijl we er bijna zijn. Als de hulpdienst arriveert is het nieuws niet goed, onze auto moet weggesleept worden en er zijn ook geen garages open die er naar kunnen kijken.

Daar gaat ons weekend want ik moet nu noodgedwongen van alles met de ANWB Wegenwacht regelen. Ze gaan voor ons uitzoeken of onze auto maandag in Ronse gemaakt moet gaan worden of op transport en of we een vervangende auto kunnen krijgen. De man van de hulpdienst is ondertussen zo aardig om ons terug te brengen naar de Ijsmolenhoeve. Maar het Kluisbos kunnen we voor vandaag dus wel vergeten.

Avontuur op loopafstand

Om dingen met de ANWB te regelen hoef ik niet op mijn handen te zitten bij de tent. Laat er nu net bovenaan de heuvel waar we zitten het Muziekbos liggen. Gewoon even de enorm steile heuvel met 9 tot 14% helling op wandelen en dan zijn we er.

Eerst een stukje langs de weg en uiteindelijk via een paadje tussen de weilanden door klimmen we naar boven. In het dichtbegroeide bos is het een stuk koeler dan in het open landschap. We klimmen steeds hoger en hoger tot de top van de heuvel. Na een klim van 100 meter bereiken we de Geuzentoren op de top.

Nieuwsgierig geworden? Lees dan hier meer over dit avontuur.

IJsmolenhoeve’s lage piste

Op de IJsmolenhoeve is ook van alles te beleven, dus eigenlijk hebben we geen eens een auto nodig om ons een weekend te vermaken. Nim wilde heel graag de blauw klimtoren in, zoals hij het noemde. Officieel heet het de Lage piste. Dus wij naar de brasserie om een plekje te reserveren en toen bleek dat ik als ouder gratis mee mocht, da’s een goeie deal. En ik kan vanwege mijn geblesseerde schouder toch niet veel doen dus betaal ik ook niet voor alleen meelopen.

Ondanks een valnet onder de piste is het toch spannend om zo hoog boven de grond te balanceren. Maar Nim kan dit wel, we hebben immers al jaren ervaring lager bij de grond. En die ene keer hoog in de bomen natuurlijk. De Alpaca’s kijken lekker toe hoe er mensen boven hun hoofd klimmen en klauteren.

Nim gaat heen over de obstakels en weer terug en dan vervolgens weer heen en weer een keer terug. Lekker klimmen en klauteren is sowieso leuk, maar met dit uitzicht is het nog leuker. Zo blij dat we eindelijk eens in deze streek zijn.

Na de lage piste mochten we ook nog de Speleobox in, een kruip door sluipdoor parcours die kruipen door een grot simuleert. Als ik klimmen en klauteren al niet kan dan wordt dat voor mij echt een no-go. Maar voor Nim wordt het ook een no-go want als het terug trek touw van het slingertouw blijft hangen achter een plank krijgt hij een flinke klap en dat doet pijn. We maken het parcours nog af maar daarna is het voor Nim klaar.

Vervangend vervoer ophalen

En dan komt het verlossende woord van de ANWB. Onze auto gaat op transport terug naar Nederland en we krijgen vervangend vervoer om ons weekend af te kunnen maken. Maar die moeten we wel in Gent op gaan halen.

Gent ligt hier ongeveer 45km vandaan dus daar lopen we niet even heen. Dus we bellen een taxi en iets over 18:00 was die er om ons naar Gent te brengen. Eenmaal bij het verhuur bedrijf bleken er IT problemen waardoor het heel lang duurde voor alles geregeld was. Maar na een uur was alles geregeld en zaten we in onze leenauto. Oh maar help het is een automaat daar heb ik nog nooit in gereden. Dus dit wordt gelijk in het diepe springen en al spartelend leren. Het is al laat en we hebben nog niet gegeten dus onderweg stoppen we even snel bij een McDonalds.

Tegen 22:00 als de zon al achter de heuvels is verdwenen zijn we terug bij de tent. We nemen nog even een kijkje bij alle dieren die genieten van de afgekoelde lucht. Een ezel rolt lekker in het zand. De Alpaca’s kijken nieuwsgierig maar hebben geen zin meer in aandacht, die hebben al genoeg gehad na de wandeling met onze buren uit de andere safaritent.

Inpakken maar niet wegwezen

Ik ben vroeg op want vandaag verlaten we in ieder geval de tent. Dus na heerlijk even buiten gezeten te hebben met koffie en een ontbijtje ga ik rustig aan de slag om alles weer schoon en netjes achter te laten. Dat is niet veel werk want uiteindelijk hebben we nauwelijks servies gebruikt en veel spullen hebben we ook niet bij ons. En Nim ligt nog lekker te slapen dus zijn bed afhalen moet even wachten. Al snel staan al onze spullen weer klaar om in te laden.

Terwijl Nim nog slaapt strek ik alvast even de benen over het terrein van de hoeve. En als Nim wakker is haal ik de bedden af en zet de spullen alvast in de auto. Voor we gaan wilt Nim nog eerst alle dieren nog even gedag zeggen. De Zwijnen, Paarden, Ezels, Konijnen, Cavia’s, Geiten, Kippen, Schapen maar vooral de Alpaca’s. Nog één keer proberen om ze te aaien, zonder geluk. Eenmaal klaar stappen we in de auto. Vandaag een herkansing om het Kluisbos te ontdekken.

Reuzen in het Kluisbos

In het Kluisbos wilden we de 3 reuzen bezoeken. Aan die 3 reuzen zit een heel verhaal vast, maar tot mijn verbazing was die in het frans. Oeps dit avontuur en dit stukje Kluisbos is net over de grens van Wallonië. Maar tegelijk wel weer een hommage aan Vlaanderen, want Liedericq was naar zeggen de eerste Graaf van Vlaanderen. Naast Liedricq zijn er ook nog de Kluizenaar en de laatste Prins Salvaert van Dijon. Schitterende bouwwerken en later in een eigen artikel zal ik je er meer over vertellen en waar je ze precies kunt vinden.

We steken snel de grens weer over om het Kluisbos nog even te ontdekken. Ondanks de bescheiden hoogte mag deze plek zich met zijn steile hellingen met recht een berg noemen. Onderweg komen we langs Peetje en Meetje een stel gestapelde stenen die hier al 10000en jaren zo liggen. Een vlonderpad brug die we gewoon omdat het leuk is heen en weer lopen. We staan een tijdje stil bij een grote poel vol met baby salamanders, kevertjes en dikkopjes.

En uiteindelijk komen we langs de plek waar we gisteren strandde met de auto. Want we waren er werkelijk waar bijna. We stonden notabene stil naast één van de mogelijke parkeerplaatsen. Maar vandaag is het wel gelukt, we hebben dit schitterende bos ontdekt en met nog één super steile klim sluiten we dit avontuur af.

Nieuwsgierig geworden? Lees hier alles over dit avontuur.

Tijd voor Pizzella

Naast de parkeerplaats zit een heel gezellig uitziend restaurantje, Chalet des Bruyeres. We zoeken een plekje uit in de mooie tuin. Op het menu zien we staan Pizzella en vragen ons af wat we daar bij moeten voorstellen. De ober legt ons uit dat het een wat kleinere ovale pizza is en dat lijkt ons wel lekker. Dus we bestellen er allebei één samen met een heerlijk glaasje 100% puur belgisch appelsap.

Na heerlijk te hebben gegeten en gedronken is het tijd om verder te gaan. We willen nog wat meer van de omgeving zien en nog ergens stoppen voordat de reis naar huis weer begint.

Uitzicht op de Vlaamse Ardennen

Toen we vanochtend bij de IJsmolenhoeve wegreden belandden we in een gigantische stoet wandelaars. Stapvoets reden we mee tot een punt waar we konden afslaan en vrij waren. Die zelfde stoet was ons blijkbaar gevolgd want waar we ook heen reden we kwamen ze tegen. Super leuk natuurlijk, maar wij willen naar de berg aan de overkant om een foto te kunnen maken van de berg waar we net stonden.

Na verschillende routes geprobeerd te hebben komen we uiteindelijk bij een punt waarop we dankzij politie begeleiding de kans krijgen de stoet te passeren. En hierna is het nog verder the middle of nowhere in op zoek naar een uitzichtpunt.

We zijn eindelijk bovenop de andere berg en ineens zie ik het uitzicht waar ik naar op zoek was. We rijden een stukje terug want daar was een parkeerplaats. Maar naast die parkeerplaats doen we nog een ontdekking, een wel heel bijzondere schuilhut met daarachter ook een mooi uitzicht. En daar ontdekken we ook dat we wederom per abuis de grens zijn over gestoken naar Wallonië.

Toch lopen we via de weg naar het uitzicht die we net zagen. Want wat we daar aan de horizon zien is niets minder dan de stad waar we vlakbij verbleven, Ronse. Dat we de grens over zijn is eigenlijk niet zo gek want Ronse ligt letterlijk aan de grens.

Het ligt niet alleen aan de grens maar ook nog eens in alle windstreken tegelijk. Ronse ligt in het zuidelijkste puntje van Oost-Vlaanderen, dat is een provincie in het Westen van België direct ten Noorden van Wallonië.

Nog één keer uitkijken over de Vlaamse Ardennen

Voor een nog beter uitzicht over de Vlaamse Ardennen leek een 30 meter hoge uitkijktoren ons wel een goed idee. Dus wij reden naar Uitkijktoren Brakel om nog één keer het heuvellandschap goed te zien. Het was een pittige klim naar het kijkplatform maar het was beslist de moeite waard.

De glooiende heuvels en de vele natuur tussen de landerijen is mooi om te zien. We hadden uiteindelijk een halve dag de tijd om deze omgeving te verkennen, wat natuurlijk veel te weinig is. We hebben het Maarkedal niet kunnen ontdekken of op de top van de Hotond-Scherpenberg kunnen staan. ’t Burreken kunnen we nog naar toe en zelfs in Ronse is een hoop te ontdekken.

Wij zijn in dit gebied nog lang niet uitgekeken. Dus met gezonde tegenzin laten we de heuvels achter ons om thuis te komen op de platte vlaktes van de Krimpenerwaard.