Pan van Persijn

Nu de meeste mensen hun normale leven weer hebben opgepakt zijn er veel meer plekken bereikbaar om te ontdekken. Vooral rondom de grote steden en in de Randstad kon het de afgelopen jaren top druk worden op de mooiste plekjes. Mooie plekjes zoals de Pan van Persijn zijn nu eindelijk weer rustig genoeg voor ons doen. Veel wist ik nog niet af van dit plekje behalve dat er een mooie loopbrug was. Dus op naar Katwijk aan Zee voor een wandeling door de Pan van Persijn.


Wat ik wel wist is dat je per volwassene € 2,- entree moest betalen voor dit gebied. Nu vindt ik eigenlijk dat natuur altijd gratis toegankelijk moet zijn, maar er kunnen goede redenen zijn om wat extra financiele steun nodig te hebben. De verwachtingen zijn dus hoog. We lopen de langste route (2,9km) van het gebied en volgen de oranje paaltjes.


Het valt ons direct op dat een hoop bomen in het gebied flink oud moeten zijn. Maar ook dat de meesten niet kaarsrecht omhoog groeien. Dat betekent natuur met weinig bemoeienis van mensen en daar houden we van. Want in tegenstelling tot wat we gewend zijn, is een kaarsrechte boom in de meeste gevallen helemaal niet normaal. Slechts enkele soorten groeien uit zichzelf recht omhoog (volgens mij voornamelijk naaldbomen, maar ik ben geen expert).



Al gauw arriveren we bij de loopbrug waar mijn oog op viel. De loopbrug gaat over een klein dal in het bos langs hoge bomen. De plek is zo schitterend als ik hoopte dat hij zou zijn. Als dit de standaard is voor de wandeling dan wordt het nog een mooie 2 resterende kilometers.


Toch zien we wel wat sporen van menselijke interventie in de natuur. Deze dode boom ziet er niet uit alsof de bovenkant vanzelf eraf is gevallen. En ook de resten van de bovenkant liggen niet gewoon op de bos vloer. Wat jammer is want dood hout is enorm belangrijk voor een gezond ecosysteem.


Volgende halte een uitzichtpunt met uitzicht over.. tja niet zoveel eigenlijk, je ziet alleen boomtoppen.


Een stukje verder komen we ineens bomen tegen die vol lijken te zitten met spinnenwebben. De bomen zitten vol met witte draden en verder lijkt de boom helemaal kaal van bladeren te zijn. Het zijn bijzondere witte verschijningen tussen al het groen. Vanaf een afstand lijkt het een boom die bedekt is met sneeuw en ijs. Maar dan spot Nim iets heel anders dan spinnen.


Tussen al het wit en hangend aan de draden zitten rupsen, heel veel rupsen. Dit zijn het soort momentjes waar ik van hou, want dit geeft mij de kans om Nim te leren wat ik weet. Namelijk dat dit geen webben zijn maar spinsels. Van een Stippelmot (ook wel Spinselmot genoemd) soort. Er zijn verschillende soorten en elk heeft de voorkeur voor een andere plant. In onze tuin hadden we 2 jaar terug de Appelstippemot in, je raadt het al, onze appelboom. En gelukkig zijn deze bomen helemaal niet dood, maar alleen kaal gegeten. Zodra de rupsen de boom verlaten en een plekje onder de grond zoeken verdwijnt het spinsel langzaam. Hierna kan de boom gewoon weer verder leven. Maar hier hebben we waarschijnlijk met de Meidoornstippelmot te maken (al zie je het verschil met het blote oog niet).


We zijn aan de rand van het gebied gekomen en verlaten even het dichte bos. Wat opzich niet erg is want warmte van de schaarse zonnestralen is welkom.


Hier vinden we wat meer bloeiende planten en struiken terwijl we op het gemakje verder lopen naar een historische plek.


Stonden we een tijdje geleden bij de Bunkers van de Punt, nu staan we bij een heuse Tankwall. Een grote muur en grote betonnen punten bedoeld om tanks tegen te houden. Voor het geval de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog hier bij Katwijk op het strand zouden landen. Hij heeft destijds zijn werk goed gedaan want geen enkele tank is hier ooit langs gekomen. Het was zo ondoordringbaar dat de geallieerden het niet eens hebben geprobeerd.


En het is niet zomaar een klein muurtje en het een paar punten. Het is kilometers lang en meerdere rijen dik. Tegenwoordig ligt het allemaal verstopt in het groen, maar destijds zal het er heel anders uit hebben gezien. Angstaanjagend misschien wel.


Wat ons wel begint op te vallen is dat hier best vaak vliegtuigen over vliegen. En best laag met best veel herrie. Dat is het enige echt jammere aan dit gebied wat ik tot nu toe heb kunnen ontdekken. Maar een stukje verder raken we ineens de weg kwijt. Bij een kruispunt kunnen we geen nieuw oranje paaltje vinden. Rechtsaf zal het niet zijn, rechtdoor zien we geen oranje paaltje, wel blauw maar die route lopen we niet. Dus linksaf? Nee dat gaat in een rondje weer terug. Dan toch maar rechtdoor en jawel hoor een stuk verder, verstopt achter een boom, staat een oranje paaltje. Het is inmiddels half 1 dus tijd voor een boterhammetje op een bankje naast de vijver.


Op het volgende stuk moeten we goed uitkijken waar we lopen. De rupsen hangen aan lange draden midden op het pad. Ik had ineens een rups aan de camera hangen en bijna een paar midden in mijn gezicht. Maar je ziet ze ook pas als je er bijna tegenaan loopt.


Het stuk waar we nu wandelen voelt meer als een soort recreatieterrein. Picknick velden en hier en daar een picknicktafel. We wijken ook nog even van de route af zodat Nim hier in de speeltuin kan spelen. Klein, maar leuk.


Nu is het nog een klein stukje voordat we het rondje klaar hebben. Ineens horen we luid gekwetter in de boom. Als we het geluid proberen te vinden en dichterbij komen merken we dat het geluid op dezelfde plek blijft. In een boom zien we een holletje zo een 2 meter vanaf de grond. Als we dichterbij komen wordt het steeds luider. We hebben het nest van een specht gevonden. Als we verder lopen zien we achter ons mama specht snel naar het nest vliegen om te kijken of ze in orde zijn. Natuurlijk zijn ze dat, wij zouden ze geen kwaad doen.


Bij de laatste bocht van de wandelingen belanden we ineens in de sneeuw. Althans zo lijkt het want het hele pad is ineens wit. Het zijn pluisjes uit de bomen, maar het lijkt net sneeuw. Ook hier is het wel weer even zoeken naar het volgende oranje paaltje, maar gelukkig vinden we hem snel.

We hebben heerlijk gewandeld en echt genoten van het gebied. De loopbrug en de tankwall waren natuurlijk het absolute hoogtepunt. Maar zou ik er nog een keer € 2,- pp voor betalen? Ik denk het niet. Mijn inziens is de entree niet ergens speciaal voor nodig om het gebied speciaal te maken of houden. Misschien dat het zelfs nog mooier wordt met wat minder investering, want het opruimen van dood hout is mijn inziens overbodig.

Hier vind je de Pan van Persijn:

Wassenaarseweg 152A 2223 LD Katwijk
Parkeren: T.h.v. de Pannenkoekenboerderij is een gratis parkeerplaats. Hier vind je ook het kaartjes automaat voor entree.

Entree: € 2,- pp vanaf 16 jaar.

Meer info over de Pan van Persijn klik hier

Travelers' Map is loading...
If you see this after your page is loaded completely, leafletJS files are missing.
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest