Diary week 31 //
Kamperen bij Huttopia Wattwiller in Frankrijk

Het grootste deel van deze week waren we nog aan het kamperen bij Huttopia Wattwiller in Frankrijk, onwijs genieten dus. We genoten onder andere van het kijken naar de zonsondergang bovenop de berg, maakten een spannende afdaling naar een idyllisch meer en we bezochten ook nog een sprookjesachtig dorp. Ook was het weer tijd om in te pakken, want het kampeer avontuur zat er op na twee fijne weken in ons tijdelijke ‘huisje’. Kijk je mee naar de foto’s?

27 Juli t/m 2 Augustus

MAANDAG

Als we maandag wakker worden schijnt er al een heerlijk zonnetje tussen de hoge bomen door. We hebben echt een heel fijn plekje op de camping! In de ochtend zon, en als het in de middag warm word zitten we in de schaduw van de bomen. Terwijl Kay verse croissants haalt, zet ik vast koffie en dek samen met Nim de tafel. De ochtenden zijn mijn favoriet op de camping, alles op het gemak!

Kay laat aan Nim zien wat er zoal in zijn zakmes verstopt zit en wat je er dan mee kan doen. Blijft toch interessant van die dingen van je vader waar je niet mee mag spelen he?!

We houden het rustig vandaag op de camping, maar willen er ‘s avonds na het eten toch even op uit. Ik had een mooi plekje gespot in het weekend en het leek me gezellig om een kleedje mee te nemen en vanaf daar naar de zonsondergang te kijken met z’n drietjes. Die bergen hebben altijd zoiets magisch, en al helemaal met een ondergaand zonnetje erbij.

En natuurlijk maken we wat mooie foto’s, terwijl we genieten van die laatste warme zonnestralen.

Ik zou zo terug willen als ik dit weer zie! Niks geen drukke activiteiten met entree kosten, geef mij maar zo’n plekje waar we alleen kunnen genieten hoor!

Gelukkig vind Nim dit soort ‘uitjes’ ook heerlijk.

DINSDAG

Dinsdag staat eigenlijk een uitje naar een groot meer op de planning om te gaan kanoën. Alleen staat de parkeerplaats inclusief de berm voor en na de parkeerplaats al bommetje vol. Dus dat word hem niet, we keren om en rijden naar het dorpje wat we onderweg naar het meer tegenkwamen: Kaysersberg. Vond Kay natuurlijk helemaal leuk haha. Eenmaal daar was het lekker rustig, en zien we het ene na andere mooie plekje.

We slenteren lekker door de straatjes, kijken onze ogen uit, en vragen ons af waarom Nederlandse huizen niet zo kleurrijk zijn.

Traditie bij ons is altijd wel om de kerk in te lopen. We hebben uiteraard onze mondkapjes mee, en doen een wat sneller rondje dat we meestal doen. Ook dit blijft altijd prachtig om te zien in Franse dorpjes en stadjes!

Nim vermaakt zich uitstekend. Afkoelen/spelen met het ijskoude water uit de fontein, alle mooie spulletjes bewonderen in etalages en gewoon lekker kletsen en genieten.

Mijn favoriete straatje, het was zo groen, roze en knus! Je zou er maar elke dag mogen lopen.

Kaysersberg heeft ook nog een Chateau. Het was een flinke klim omhoog met 35 graden en een steile afgebrokkelde trap en smalle paadjes, maar uiteindelijk natuurlijk wel prachtig eenmaal boven met een zicht over het hele dorpje.

Eenmaal boven blijkt er nog een torentje te zijn waar je omhoog kan. Kay klimt verder, maar Nim en ik rusten samen. Kay kon ons vanaf bovenin de toren nog precies zien zitten.

WOENSDAG

Goedemorgen woensdag! Hoe heerlijk is het om om 8.00 wakker te worden en de hangmat in te duiken met een paar zonnestralen op je gezichtje?! Heel lekker dus! En kijk ons plekje eens, ons huisje ver van huis voelt ook als thuis.

Vandaag staat er een flinke wandeling op de planning! We gaan namelijk naar Lac du Ballon. De wandeling is een flinke afdaling over enge paadjes die bezaait liggen met losse steentjes, en vlak naast hoge afgronden liggen. De wandeling gaat onder leiding van Nim in papa’s trui (want best koud onder die hoge bomen) samen met zijn wandelstok die we op de Lemelerberg in Nederland vonden tijdens het wandelen. Hij vind het fantastisch en we horen regelmatig: ‘Hierheen jongens!’, ‘Pas op, een grote tak hier!’, ‘Gaat het goed jongens? Volg mij maar ik ben de leider!’. Ik daarentegen klaag wat af, oeps! Ik heb deze vakantie veel hoofdpijn en migraine aanvallen, wat in combinatie met warmte en zware lichamelijke inspanning natuurlijk niet zo lekker aan voelt. Ook maak ik me al druk om de terugweg, want zo’n pad omlaag is al zwaar… moet je je voorstellen hoe dat is als je omhoog moet!

We worden flink uitgedaagd onderweg naar beneden door dit soort obstakels!

Kletsen en wandelen. Van tevoren heeft Nim nooit zin om te wandelen, maar nadat we 1 minuut onderweg zijn is hij altijd meteen enthousiast.

Wachten op mama. Die loopt steeds flink wat meters achter haha.

We komen tijdens de afdaling flink wat diertjes tegen. Zweefvliegen, muggen, kevertjes, hagedisjes, en de mooiste vlinders! En opeens waren we er… bij het meer. Lac du Ballon. Prachtig was het!

Mama heeft het ook gered hoor! We vinden een fijne plek op een rots aan het water, trekken de rugtas open en eten en drinken wat. Wat is het hier mooi!!

In het echt vele malen indrukwekkender, mooier, rustiger, hoger, magischer. Maar toch blij met de foto’s die we hebben gemaakt om even terug te gaan in het gevoel van dat moment.

Nim speelt in het ondiepe heldere water op en met de stenen. Spot visjes, en plonst gewoon lekker wat rond. We hebben dit jaar geen camping geboekt aan een ondiepe stromende rivier waar hij lekker in kan spelen helaas, maar dat gaat het volgend jaar sowieso wel weer worden. Want wat missen we dit!

Als we terug omhoog willen, vinden we een ander pad omhoog. Ook een flinke klim, maar minder erg dan op de heenweg. De paden zijn breder, minder eng, en veel geleidelijker omhoog en zonder obstakels. Gelukkig! We komen er overigens ook achter dat we er gewoon met de auto hadden kunnen komen tot aan het meer. Maargoed! Dit was ook een heel avontuur op zich haha. Onderweg naar de camping rijden we langs een leuke souvenir winkel van een Franse familie die veel met lokale bijenhoning maken. We kopen wat cadeautjes voor het thuisfront die op onze poes Evi en ons huis passen de twee weken dat we weg zijn.

We zijn weer lekker terug op ons plekkie. Nim gaan tekenen in zijn vakantie map en ik ga verder aan de schilderingen in mijn vakantie dagboekje. Ik loop inmiddels een beetje achter met de schilderingen, maar houd wel elke dag de verhaaltjes bij. Er gaat ook best wat tijd inzitten natuurlijk. Nim trekt zich elke dag wel even terug in de tent, even in zijn eigen cocoon in alle rust.

DONDERDAG

Donderdag, onze laatste volle dag in Frankrijk op de camping alweer. We hadden wel plannen voor vandaag, maar blijven uiteindelijk toch op de camping. Rust voordat we weer een lange dag reizen voor de boeg hebben. We duiken nog even het (koude!) zwembad in, pakken alvast wat spullen weer in, ik ga verder in mijn dagboekje, en we lunchen uitgebreid met onze eigen specialiteit: briochti’s. Oftewel brioche brood met zachte geitenkaas en honing en dan verwarmen op de grillplaat tot het brood geroosterd is en de kaas gesmolten. Heerlijk!

Traditiegetrouw gaan we naar de filmavond! Meestal is de film in het Frans, en staat de ondertiteling in het Nederlands of Duits aan… dit jaar zaten er blijkbaar zoveel Nederlanders op de camping dat we de film gewoon in het Nederlands te horen kregen haha. Het was de film Wonderpark, en hij was ontzettend leuk!

VRIJDAG

Het stomste moment van de vakantie: Inpakken en wegwezen. Maar stiekem vond ik het ergens ook wel fijn om weer naar huis te gaan. Het is toch niet niks al die regeltjes, maatregelen, mondkapjesplicht, en het opletten. Heel blij dat we toch op vakantie konden en zijn gegaan, maar het was toch anders en vermoeiender dan voorgaande jaren. Terwijl ik de kleine dingen inpak en mijn rust nog even pak voor de lange terugreis, helpt Nim Kay met de tent. Op de heenweg hierheen kreeg in migraine in de auto, en voelde ik me echt niet oke namelijk. Ik hoop door rustig aan te doen dat het nu niet weer zal gebeuren.

Iets na 10 uur rijden we de camping af. Het kampeer avontuur zit er weer op! We doen met z’n drietjes een rondje door de supermarkt voor lekkers onderweg en thuis, en nadat de tank ook vol is beginnen we dan echt aan de terugweg naar huis. Het is zo’n 8 uur rijden, maar daar doen we door een aantal tussenstops natuurlijk veel langer over. Als we net over de Nederlandse grens zijn rond een uur of 6, eten we nog even wat voor we aan de laatste 1,5 uur naar huis beginnen. Voor mij wederom migraine, maar dit maal werken de medicijnen gelukkig wel, wat de vorige keer niks deed.

ZATERDAG

Zaterdag doen Evi en ik een hoop van dit. Chillen dus haha. Evi heeft me gemist hoor, ik krijg steeds kopjes, zachte pootjes in m’n gezicht, en ze knort wat af.

En als Evi niet bij me ligt, is het Nim wel! Wat een geknuffel! Kay doet vandaag wat boodschappen, en verder doen we helemaal niks. Zo een lange dag in de auto hakt er altijd flink in.

ZONDAG

Zondag gaan we er wel even uit. Op naar de speeltuin bij de surfplas! De leukste speeltuin in de buurt. Kay schreef er al eerder over op de site, dat kun je hier lezen!

Liefs,
Pauline

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp

We horen graag wat van je...