Blotevoetenpad Lieteberg

Met alle avonturen die wij beleven verwacht je vast dat wij geen vreemde zijn van blotevoetenpaden. Maar niets is minder waar. We lopen dan wel op barefootschoenen, maar echt barefoot wandelen hebben we nog nooit gedaan. Met één van de leukste blotevoetenpaden, het blotevoetenpad Lieteberg, op nog geen 5 minuten van ons vakantiehuisje, moesten we het natuurlijk een keer proberen. Dus we gingen op pad voor een wandeling van bijna 3 km op onze blotevoeten. Over boomschors, zand, stenen, boomstammen, obstakels en nog veel meer.


Zoals met alles in Nationaalpark de Hoge Kempen bevindt zich dit leuks middenin de natuur. We moeten daarom vanaf de parkeerplaats eerst een stukje wandelen voor we bij de Lieteberg aan komen. Maar als we aankomen zien we gelijk een touwbrug. Huh? Van te voren wisten we niet precies wat te verwachten, maar een touwbrug zat niet in de verwachtingen.


Nu is entree betalen iets wat wij niet vaak en graag doen voor uitjes. Maar het zijn dit soort uitjes waar we het graag voor over hebben. En doordat we het niet vaak doen kunnen we het ook makkelijker een keertje wel doen. Maar ja het was uiteindelijk 15 euro met zijn 3tjes, dus dat viel ook reuze mee. We doen onze schoenen in een locker en gaan op pad.


Het begin is al goed. We lopen over een dikke laag verse boomschors en onze voeten moeten wel even een beetje wennen. Maar goed dat we niet beginnen met een grind pad. Na een paar boomstammen te hebben gevoeld komen we bij de touwbrug van het begin. We hebben al veel van dit soort bruggen gehad, maar dit is dus de eerste keer op onze blotevoeten. Spannend… Hierna kunnen onze voetjes weer een klein beetje bijkomen in lekker zacht zand en nog meer boomstammen. Nim geniet, ik maak lekker fotootjes en Pauline filmt haar voeten (en ons).


En dan komen we bij de obstakels waar we het minst naar uitkijken, water. Op mening hete zomerdag zou dit heerlijk zijn. Maar het is nog niet lang genoeg warm voor de grond en het water om opgewarmd te zijn. Er is een paadje omheen en Pauline kiest voor droge voeten. Maar Nim en ik wagen het er toch op. Brrrrr…. dat water is echt ijskoud en het doet letterlijk pijn aan je voeten. Gelukkig voelt de lucht, die wel lekker opgewarmd is, erna wel weer extra lekker.


Hierna komen we bij een lange trap omhoog, maar uiteraard niet zomaar een trap. Een trap van ronde balken en op je blotevoeten is dat toch lastiger beklimmen dan je zou denken. Maar daarna wacht ons een spiraal pad, beetje zoals de wachtrij bij de efteling. Waar een pad van boomschors uiteindelijk plaats maakt voor heerlijk zacht zand. En in het midden? Een hele grote steen, die hier waarschijnlijk al heeel lang ligt.


Wat omhoog gaat moet ook weer naar beneden. Deze trap voelt meer als lekker over de rotsen klauteren, zoals we vroeger op de camping in Frankrijk deden. Maar gelukkig is niet alles een uitdaging, een vlonder van brede planken volgt. Dat loopt natuurlijk lekker vlot.


En weer omhoog, keer 2. Want na wederom een steile trap te hebben beklommen komen we bij de uitkijktoren. Deze herkennen we van foto’s die we op internet en Instagram zagen. Pauline geeft haar benen even wat rust op een bankje. Maar Nim en ik beklimmen voor het eerst in ons leven een uitkijktoren op onze blotevoeten. Hoe hoger we komen hoe enger Nim het vindt worden, maar zoals altijd gaat hij toch gewoon door. Wat een dapper mannetje is het toch.


We genieten van een uitzicht over de bomen, maar het is geen panorama zoals bij Terhills. Zwaaien nog even naar mama en spotten nog veeeel meer route. Zo te zien moeten we nog wel een eindje.


We stappen over lekker grote stenen. En over hele kleine, pijnlijke, vulkanische steentjes. Auw auw. Voordat we nog een keer langs de rotsen naar beneden mogen klimmen.


Tot hier waren onze voeten nog lekker schoon. Maar daar komt nu verandering in, want we zijn bij de modderpoel. Gelukkig is de modderpoel iets minder koud, maar onze voeten zijn hierna wel heerlijk vies.
Althans, die van mij en Nim dan want Pauline kiest het veilige vlonderpad, haha.

Na even snel een boterhammetje te hebben gegeten op een hoge bank komen we bij een wat meer klassiek blotevoetenpad. Zo eentje die je ook wel eens in speelbossen tegenkomt. Maar dan met iets grotere stenen en weer hele kleine, pijnlijke vulkanische steentjes. We doen hier even wat rustiger aan want we worden ingehaald door grotere groepen mensen.

Als we aankomen bij een gigantische fotolijst is het tijd voor mijn favoriete (not) fotomoment. Het poseren voor een foto. Haha, doe mij maar gewoon in actie, dat voelt toch wat minder ongemakkelijk. Maar ja het is ook wel fijn voor later om wat fotootjes van Nim en mij samen te hebben.


Dan zullen we er nu toch wel bijna doorheen zijn? Nou nee hoor, er wacht ons nog veel meer. Zoals een hele hoge toren met meerdere hangbruggen (en een paadje naar rechts voor degenen die het niet aandurven). Dit is tot nu toe denk ik mijn favoriete plekje van de hele wandeling. Een schitterende plek en en super gaaf bouwwerk.


Huh wacht, hoe kunnen we nu nog veel verder naar beneden moeten? Ohhh we gaan een grot in, die had ik niet aan zien komen.


Wie had gedacht dat we ooit nog eens op onze blotevoeten onder de grond zouden lopen. Tussen gigantische kevers, wormen, mollen en preien. Nim vindt het maar een beetje eng. Maar dapper als hij is gaat hij er toch gewoon doorheen.


Maar dan moeten we toch nog verder naar beneden. Het is hier blijkbaar hoger dan je op het eerste oog zou verwachten. Onze volgende hindernis is weer eentje door het water. Brrrr. Pauline kiest het veilig pad er langs, maar Nim en ik wagen het erop. Ondanks het bordje die ons vertelt dat door vele regenval het water hoger staat dan gebruikelijk.


Ik ga als eerste om even te testen, maar na een paar stappen is het al zo koud dat mijn benen pijn gaan doen. Gelukkig liggen er boomstammen waar je op kunt staan om weer even op te warmen. Ondanks mijn ervaring besluit Nim dat hij het ook gewoon wilt doen. Maar ook hij springt er weer uit omdat het zoooo koud is. Snel eruit en weer lekker opwarmen.


Ah eindelijk nog een stukje die we herkennen van foto’s op Instagram. Het bergriviertje met heerlijk stromend water. Schitterend plekje om te zien en nu ons nieuwe favoriete plekje van het hele pad. Gelukkig is het stromende water helemaal niet koud en we klimmen langzaam naar boven. Onderweg poetsen we nog een beetje de ergste modder van onze voeten. Ook Pauline durft hier haar voeten lekker nat te maken.


Nu zijn we er wel echt bijna doorheen, we kunnen de start alweer zien. Nog een laatste touwbrug en dan de laatste trap naar beneden. En we zijn er ook net op tijd doorheen, want voor de ingang staan hordes jongeren te wachten. Kijk die school heeft nog eens een leuk schoolreisje uitgekozen. Dit is toch veeeeeel leuker dan een pretpark.


We poetsen onze voeten schoon en halen onze schoenen op. En dan, oeps we zijn een handdoek vergeten. Dan maar heel even wachten tot onze voeten aan de lucht drogen. Kunnen we gelijk een sippe Nim troosten. Hij vondt het zoooo leuk dat hij enorm sip is dat het er alweer op zit en niet nog een keer kan. Ach arme jongen. Maar niet getreurd. Dit is niet het laatste blotevoetenpad en ook deze zullen onze voeten nog wel een keer voelen.

Gelukkig maakt een lekker ijsje op het terras al snel een einde aan het sippe gezichtje. Terwijl we op het terras zitten spot ik ineens iets achter Nim. Het is een piepklein Stokkenmannetje. Zou hij familie zijn van de Stokkenmannen die we bij Kattevennen ontmoette? Er is hier nog veel meer te beleven, maar voor ons is het zo wel weer voldoende. Als we weer weg gaan probeert Nim nog op de touwbrug te springen voor een 2e rondje. Maar helaas toch iets te hoog. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Hier vind je Blotevoetenpad Lieteberg:

Stalkerweg, 3690 Zutendaal
Parkeren: Aan de Stalkerweg vind je de gratis parking van het gebied, volg de bordjes.
Meer info over het Blotevoetenpad klik hier

Travelers' Map is loading...
If you see this after your page is loaded completely, leafletJS files are missing.
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest